Mga Pinaniniwalaan Sa Islam

Zulfi Foreigners' Guidance Office, KSA

Ang Tawhid at ang mga Uri Nito

 

Ang Tawhid ay ang pagbubukod-tangi sa Allah sa anumang nauukol sa Kanya at sa anumang kailangang gampanan sa Kanya na mga uri ng pagsamba. Sinabi ng Allah1:

 

"At hindi Ko nilikha ang jinni at ang tao kung hindi upang sambahin nila Ako." [Qur’an, 51:56]

 

Sinabi pa Niya:

 

"At sambahin ninyo ang Allah at huwag kayong magtambal sa Kanya ng anuman." [Qur’an, 4:36]

 

Ang Tawhid ay tatlong uri: Tawhid al-Ulْhoyah (Kaisahan sa Pagkadiyos), Tawhid ar-Rubobiyah (Kaisahan sa Pagkapanginoon) at Tawhid al-Asma' wa as-Sifat (Kaisahan sa mga Pangalan at mga Katangian).

 

 

1.     Ang Tawhid ar-Rubobiyah

 

Ang Tawhid ar-Rubobiyah (Kaisahan sa Pagkapanginoon) ay ang pagbubukod-tangi sa Allah sa paglikha at pangangasiwa sa sansinukob na ito, at na Siya rin ang Tagapagtustos, ang Tagapagbigay-buhay, ang Tagabawi ng buhay, at ang nagtataglay ng paghahari (o pagmamay-ari) sa mga langit at lupa. Sinabi ng Allah:

 

"May tagapaglikha pa bang iba pa sa Allah na nagtutustos sa inyo mula sa langit at lupa? Walang Diyos kundi Siya.…" [Qur’an, 35:3]

 

Sinabi pa Niya:

 

"Mapagpala Siya na nasa Kanyang kamay ang paghahari—at Siya ay may kakayahan sa lahat ng bagay—" [Qur’an, 67:1]

 

Ang paghahari ng Allah ay paghaharing sumasaklaw sa lahat ng nasa Sansinukob, ginagawa niya rito ang anumang ninanais Niya.

 

Tungkol naman sa pamumukod-tangi ng Allah sa pangangasiwa, Siya ay namumukod sa pangangasiwa sapagkat Siya lamang ang nangangasiwa sa mga nilikha. Sinabi Niya:

 

"Tunay ngang Kanya ang paglikha at ang pag-uutos. Mapagpala ang Allah, ang Panginoon ng mga nilalang." [Qur’an, 7:54]

 

Walang nagkakaila sa uri ng Tawhid na ito kundi ang mga abnormal sa mga tao. Ikinakaila nila ito sa salita sa kabila ng pagkilala nila nito sa kaibuturan ng kanilang mga puso, gaya nga ng sinabi ng Allah:

 

"At ikinaila nila ang mga tanda, samantalang natiyak ito ng kanilang mga sarili…" [Qur’an, 27:14]

 

(1) Ang mga talata ng Qur'an o mga Hadith na sinipi rito ay salin lamang mula sa wikang Arabe ng kahulugan ng Salita ng Allah o ng salita ng Propeta Muhammad, Sumakanya nawa ang kapayapaan, ayon sa kakayahan ng tagapagsalin.

 

 

2.     Ang Tawhid al-Ulohiyah

 

Ang Tawhid al-Ulohiyah (Kaisahan sa Pagkadiyos) ay ang pagbubukod-tangi sa Allah sa lahat ng mga uri ng pagsamba: hindi gagawan ng tao ang Allah ng isa pang sasambahin at pag-uukulan ng pagsamba. Ang uring ito ng Tawhid ay ang dahilan kung kaya nilikha ng Allah ang mga nilikha, gaya nga ng sinabi Niya:

 

"At hindi Ko nilikha ang jinni at ang tao kung hindi upang sambahin nila Ako." [51:56]

 

Ito rin ang dahilan kung kaya isinugo Niya ang mga propeta at ibinaba Niya ang mga Banal na Aklat, gaya nga ng sinabi Niya:

 

"At hindi Kami nagsugo noong wala ka pa ng sugo kung hindi Namin isiniwalat dito na walang Diyos kundi Ako, kaya sambahin ninyo Ako." [Qur’an, 21:25]

 

Ang uring ito ng Tawhيd din ang ikinaila ng mga Mushrik noong anyayahan sila ng mga sugo sa Tawhid: Sinabi nila:

 

"Dumating ka ba sa Amin upang sambahin namin ang Allah lamang at iwan namin ang sinasamba noon ng aming mga ninuno?…" [Qur’an, 7:70]

 

Dahil dito, hindi matatanggap na magbaling ng anuman sa mga uri ng pagsamba sa iba pa sa Allah, ng sa anghel na malapit ng Allah, ng sa propeta na isinugo, ng matuwid na tao, at sa isa man sa mga nilikha sapagkat ang pagsamba ay hindi magtatanggap kung hindi ukol sa Allah.

 

 

3.     Ang Tawhid al-Asma`  wa as-Sifat

 

Ang Tawhid al-Asma' wa as-Sifat (Kaisahan sa mga Pangalan at mga Katangian) ay ang paniniwala [sa pamumukod-tangi ng Allah] sa anumang ipinangalan Niya at sa anumang ipinanlarawan Niya sa Kanyang sarili [na nasasaad sa Qur'an], o sa anumang ipinangalan ng Kanyang Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan, sa Kanya at sa anumang ipinanlalarawan nito sa Kanya [na nasasaad sa Hadith](1) at ang pagkikilala sa mga ito sa paraang naaangkop sa Kanyang kadakilaan nang walang Tahrif (pagpapalit ng kahulugan), walang Ta'til (pag-aalis ng kahulugan), walang Takyif (paglalarawan ng kahulugan), at walang Tamthil (paghahalintulad), ayon sa tunay na kahulugan ng mga ito, hindi ayon sa kahulugang patalinhaga. Ang halimbawa nito ng Allah ay nagpangalan sa Kanyang sarili ng al-Hayy (ang Buhay), kaya naman tungkulin nating maniwala na ang al-Hayy (ang Buhay) ay isa sa mga pangalan ng Allah at tungkulin din nating maniwala sa anumang katangiang nilalaman ng pangalang ito at iyon ay ang ganap na buhay na hindi naunahan ng kawalang-buhay at hindi susundan ng pagkalipol. Pinangalanan ng Allah ang sarili Niya na as-Sama' (ang Nakaririnig) kaya tungkulin nating maniwala na ang as-Sama' ay isa sa mga pangalan Niya, na ang pagdinig ay isa sa mga katangian Niya, at na Siya ay Nakaririnig.

 

Isa pang halimbawa. Nagsabi ang Allah:

 

"At nagsabi ang mga Hudyo: "Ang kamay ng Allah ay nakagapos." [Qur’an, 5:64]

 

Magapos ang mga kamay nila at sumpain sila sa kanilang sinabi. Datapuwa't ang dalawa Niyang kamay ay nakaabot: nagkakaloob Siya sa paraang niloloob Niya. …" Samakatuwid, kinilala ng Allah na nagtataglay ang Kanyang sarili ng dalawang kamay, na inilarawang nakaabot: masaganang nagbibigay. Kaya, tungkulin nating maniwala na ang Allah ay may dalawang kamay na nakaabot upang magbigay at magbiyaya. Subalit tungkulin nating huwag nating tangkain—sa pamamagitan ng imahinasyon ng ating mga isip ng sa pamamagitan ng pagbigkas ng ating mga bibig—na ilarawan ang kahulugan ng dalawang kamay na iyon na ihalintulad ang mga iyon sa mga kamay ng mga nilikha sapagkat ang Allah ay nagsasabi:

 

"…Walang anumang katulad sa Kanya. At Siya ang Nakaririnig, ang Nakakikita." [Qur’an, 42:11]

 

Ang buod ng tinalakay tungkol sa uri ng Tawhid na ito ay na tungkulin nating kilalanin ang anuman sa mga pangalan at mga katangian na kinilala ng Allah na taglay ng Kanyang sarili at kinilala ng Kanyang Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan, na taglay Niya ayon sa tunay na kahulugan ng mga ito, nang walang Tahrif (pagpapalit ng kahulugan), walang Tamthil (paghahalintulad), walang Takyif (paglalarawan ng kahulugan), at walang Ta'til (pag-aalis ng kahulugan).

 

(1) Ang Hadith ay ang ulat hinggil sa kung ano ang sinabi, ang ginawa at ang sinang-ayunan ng Propeta , Sumakanya nawa ang kapayapaan.

 

 

Ang Kahulugan ng La Ilaha Illallah

 

Ang paniniwala sa La Ilaha Illallah: Walang Diyos maliban sa Allah ay ang pangunahing saligan ng Islam at ito ay may pinakadakilang kalagayan sa Relihiyong Islam sapagkat ito ang una sa mga haligi ng Islam, ang pinakamataas na sangay sa mga sangay ng pananampalataya, at ang pagtanggap ng Allah sa mga gawa ng tao ay nakabatay sa pagpapahayag nito at sa pagkilos o paggawa ayon sa mga hinihiling nito.

 

Tungkol naman sa totoong kahulugan nito na hindi dapat lumihis dito ang pag-unawa ay walang sinasamba sa totoo kundi ang Allah; ang kahulugan nito ay hindi 'walang Tagapaglikha kundi ang Allah,' o 'walang may kakayahang lumalang kundi ang Allah,' o 'walang umiiral kundi ang Allah.'

 

Ang pahayag na ito ay may dalawang Saligan:

 

1.      Ang pagkakaila. Ito ay napapaloob sa pagsabi natin ng La Ilaha: Walang Diyos, sapagkat ikinaila nito ang pagkadiyos sa lahat ng bagay.

 

2.      At ang pagkilala. Ito ay napapaloob sa pagsabi natin ng Illallah: Kundi ang Allah, sapagkat kinilala nito na ang pagkadiyos ay ukol sa Allah lamang: wala Siyang katambal.

 

Samakatuwid, walang sasambahin kundi ang Allah lamang at hindi ipinahihintulot na magbaling ng anuman sa mga uri ng pagsamba sa iba bukod pa sa Allah. Kaya ang sinumang magsabi ng La Ilaha Illallah, nang nalalaman niya ang kahulugan nito at kumikilos ayon sa hinihiling nito gaya ng pagtanggi sa Shirk at pagkilala sa kaisahan ng Allah, kalakip ng matatag na paniniwala sa isinasaad nito at ng pagkilos ayon dito, siya talaga ang Muslim. Ang sinumang kumikilos ayon sa hinihiling ng La Ilaha Illallah, ngunit walang paniniwala rito, siya ay isang Munafiq;(1) ang sinumang kumikilos nang salungat sa hinihiling nito gaya ng paggawa ng Shirk, siya ay isang Mushrik(2) na Kafir,(3) kahit pa man sabhin niya ito sa pamamagitan ng kanyang bibig.

 

 

Ang Kapakinabangang Dulot ng La Ilaha Illallah

 

Ang pahayag na ito ay may maraming mga kapakinabangan at mga bungang idinudulot. Ang mga sumusunod ang ilan sa mga ito:

 

1. Na ito ay isang dahilang humahadlang upang manatili magpakailanman sa Impiyerno ang sinumang naniniwala sa Tawhid na naging karapat-dapat na pumasok sa Impiyerno (dahil sa mga nagawang masama). Nasasaad sa Hadith sa Sahih al-Bukhari at Sahih Muslim na ang Propeta, Sumakanya nawa ang kapayapaan, ay nagsabi: "Ilalabas sa Impiyerno ang sinumang nagsabi ng La Ilaha Illallah habang sa kanyang puso ay may kasimbigat ng isang butil na barley na kabutihan, at ang sinumang nagsabi ng La Ilaha Illallah habang sa kanyang puso ay may kasimbigat ng isang butil na trigo na kabutihan, at ilalabas din sa Impiyerno ang sinumang nagsabi ng La Ilaha Illallah habang sa kanyang puso ay may kasimbigat ng isang butil na alabok na kabutihan."

 

(1) Nagkukunwari o nagpapanggap na sumasampalataya sa Islam.

 

(2) Ang Mushrik ay ang sinumang lumalabag sa Tawhid at naniniwala o gumagawa ng Shirk. Ang Shrik ay ang kabaligtaran ng Tawhid o ang pag-uukol sa iba pa sa Allah ng anumang nauukol lamang sa Allah.

 

(3) Ang Kafir ay ang isang di-Muslim o ang tumatangging sumampalataya sa Islam.

 

2. Alang-alang dito ay nilikha ang Jinni at ang Tao. Sinabi ng Allah:

 

"At hindi Ko nilikha ang Jinni at ang Tao kung hindi upang sambahin nila Ako." [Qur’an, 51:56]

 

3. Ito rin ang dahilan kaya isinugo ang mga Sugo at ibinaba ang mga Banal na Aklat. Sinabi Niya:

 

"At hindi Kami nagsugo noong wala ka pa ng isang sugo kung hindi Namin isiniwalat dito na walang Diyos kundi Ako, kaya naman sambahin ninyo Ako." [Qur’an, 21:25]

 

4. Ito ang susi ng pag-aanyaya ng mga sugo ng Allah. Silang lahat ay nag-anyaya sa katuruang ito. Ang bawat isa sa kanila, ayon sa nasasaad sa Qur'an, ay nagsasabi sa mga taong pinagsuguan sa kanila:

 

"…Sambahin ninyo ang Allah; wala na kayong Diyos na iba pa sa Kanya …"

[Qur’an, 7:73]

 

5. Ito ang pinakamainam na binabanggit sa paggunita sa Allah, gaya nga ng sinabi ng Propeta, Sumakanya nawa ang kapayapaan: "Ang pinakamainam na sinabi ko at ng mga propeta na nauna sa akin ay La Ilaha Illallah, wahdahu la Sharika lah (Walang Diyos kundi ang Allah—tanging Siya lamang: wala Siyang katambal)."

 

 

Mga Kundisyon ng La Ilaha Illallah

 

Ang paniniwala sa La Ilaha Illallah ay may pitong kundisyon; hindi magiging makabuluhan ang pagbigkas niyon kung hindi nabuo ang mga ito at sinunod ng tao ang mga ito nang walang pagsalungat sa anuman sa mga ito.

 

1. Ang Kaalaman

 

Ito ay ang kaalaman sa kahulugan nito batay sa pagkakaila (na may iba pang totoong Diyos) at pagkilala (na ang Allah lamang ang totoong Diyos) at batay sa ang anumang gawaing hinihiling nito. Samakatuwid, kapag nalaman ng isang tao na ang Allah ang kailangang sambahin lamang, na ang pagsamba sa iba sa Kanya ay walang saysay at gumawa siya ayon sa hinihiling ng kaalamang iyon, siya ay talagang nakaaalam sa kahulugan ng La Ilaha Illallah. Nagsabi ang Allah:

 

"Kaya pakaalamin mo na walang Diyos kundi ang Allah…" Nagsabi naman ang Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan: "Ang sinumang mamatay at nalalaman niya na walang Diyos kundi ang Allah, papasok siya sa Paraiso." [Qur,an, 47:19]

 

 

2. Ang Katiyakan

 

Ito ay nangangahulugang bibigkasin ang Shahadah: La Ilaha Illallah ayon sa katiyakang ikinapapanatag ng puso nang hindi pinapasukan ng anumang mga pag-aalinlangang ihinahasik ng mga demonyong jinni tao at mga demonyong tao. Manapa'y sinasabi ito nang may ganap na katiyakan sa ipinahihiwatig nito. Nagsabi ang Allah:

 

"Ang mga sumasampalataya lamang ay ang mga naniwala sa Allah sa Kanyang Sugo, at pagkatapos ay hindi sila nag-alinlangan …" Nagsabi naman ang Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan: "Sumasaksi ako na walang Diyos kundi ang Allah at na ako ay Sugo ng Allah. Walang makikipagtagpo sa Allah na isang taong hindi nagdududa sa dalawang [pagsasaksing] ito nang hindi papasok sa Paraiso." [Qur’an, 49:15]

 

 

3. Ang Pagtanggap

 

Nangangahulugan ito na tatanggapin ang lahat ng hinihiling ng paniniwala sa La Ilaha Illallah, sa isip at sa salita. Kaya naman paniniwalaan ang mga Kapahayagan ng Allah at ang lahat ng nasasaad mula sa Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan. Tatanggapin ang lahat ng mga ito, at walang anumang tatanggihan sa mga ito. Nagsabi ang Allah:

 

"Sumampalataya ang Sugo sa ibinaba sa kanya mula sa Panginoon niya, at gayon din ang mga Mananampalataya. Bawat isa ay sumampalataya sa Allah, sa mga anghel Niya, sa mga Aklat Niya, at sa mga sugo Niya. "Hindi kami nagtatangi-tangi sa mga sugo," sabi nila. At sinabi pa nila: "Narinig namin at tumalima kami; igawad Mo po ang Iyong kapatawaran, Panginoon namin; at sa Iyo ang Hantungan." [Qur’an, 2:285]

 

Pumapasok sa larangan ng pagtanggi at kawalan ng pagtanggap ang sinumang tumututol o tumatanggi sa ilan sa mga patakaran o mga kaparusahan na itinakda ng Shari'ah (Batas ng Islam), gaya ng mga tumututol sa parusang iginagawad sa salang pagnanakaw o pangangalunya, o sa pag-aasawa ng higit sa isa, o sa paraan ng paghahati ng mana, at iba pa. Nagsabi ang Allah:

 

"Hindi nararapat para sa lalaking mananampalataya sa babaeng mananampalataya, kapag nagtakda ang Allah at ang Kanyang sugo ng isang kautusan, na magkakaroon pa sila ng pagpipilian sa kanilang pagpapasya.…" [Qur’an, 33:36]

 

4. Ang Pagpapaakay

 

Ito ay ang pagsuko at ang pagpapaakay sa pamamagitan ng pagpapaakay sa ipinahihiwatig ng La Ilaha Illallah. Marahil ang pagkakaiba sa pagitan ng pagpapaakay at ng pagtanggap ay na ang pagtanggap ay ang pagpapahayag ng pagtanggap sa kawastuhan ng kahulugan nito sa pamamagitan ng salita, samantalang ang pagpapaakay naman ay ang pagsunod sa pamamagitan ng mga paggawa. Kapag nalaman ng isang tao ang kahulugan ng La Ilaha Illallah, naniwala rito nang may katiyakan, at tinanggap ito ngunit hindi naman siya nagpaakay, hindi nagpasakop, hindi sumuko, at hindi niya ginawa ang hinihiling ng kanyang nalaman, tunay na iyon ay wala ring mabuting maidudulot sa kanya. Nagsabi ang Allah:

 

"At magbalik-loob kayo sa inyong Panginoon at sumuko kayo sa Kanya.…" [Qur’an, 39:54]

 

At sinabi pa Niya:

 

"Kaya hindi nga, sumpa man sa iyong Panginoon, hindi sila sumasampalataya hangga't hindi ka nila ginagawang tagahatol sa anumang hidwaang namamagitan sa kanila, at pagkatapos ay hindi sila nakasusumpong sa kanilang mga sarili ng pagtutol sa anumang ihinusga mo at nagpapasakop sila nang tunay na pagpapasakop." [Qur’an, 4:65]

 

 

5. Ang Katapatan

 

Ito ay ang katapatan sa Allah, sa pamamagitan ng pagiging tapat sa pananampalataya at tapat sa Pinaniniwalaan. Nagsabi ang Allah:

 

"O mga sumampalataya, mangilag kayong magkasala sa Allah at maging kasama kayo ng mga tapat." [Qur’an, 9:119]

 

Nagsabi naman ang Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan: "Ang sinumang magsabi ng La Ilaha Illallah nang tapat mula sa kanyang puso, papasok siya sa Paraiso." Samakatuwid, kung binigkas man ng isang tao ang Shahadah sa pamamagitan ng kanyang dila ngunit tinanggihan naman sa puso ang ipinahihiwatig nito, hindi makapagliligtas iyon sa kanya; sa halip ay pumapasok lamang siya sa hanay ng mga Munafiq. Kabilang din sa sumasalungat sa katapatan ay ang pagpapasinungaling sa anumang ihinatid ng Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan, na katuruan o ang pagpapasinungaling sa ilan sa ihinatid niya, sapagkat ang Allah ay nag-utos sa atin na tumalima at maniwala sa Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan, at iniugnay pa nga Niya iyon sa pagtalima sa Kanya. Sinabi Niya:

 

"Sabihin mo: "Tumalima kayo sa Allah at tumalima kayo sa Sugo;…" [Qur’an, 24:54]

 

 

6. Ang Kawagasan

 

Ito ay ang pagdadalisay ng tao sa kanyang gawa o kilos, sa pamamagitan ng matuwid na hangarin, mula sa lahat ng mga bahid ng Shirk. Iyon ay nangangahulugang mamumutawi sa kanya ang lahat ng mga salita at mga gawa upang wagas na iukol sa Allah. Hahangaring makamit ang pagkalugod Niya, nang walang bahid ng pagpapakitang-tao, o ng hangaring mapuri ng tao o, ng layuning magtamo ng kapakinabangan, o ng pansariling hangarin, o ng pagnanasang hayag o lihim, o ng udyok ng pagkilos dala ng pag-big sa isang tao o pananaw sa buhay o prinsipyo o partidong sinusunod nang walang pagsasaalang-alang sa patnubay buhat sa Allah. Manapa'y kailangang siya, sa kanyang gawain, ay naghahangad na makamit ang ikalulugod ng Allah at ang kaligtasan sa Kabilang-buhay. Hindi ibaling ang puso sa kahit sinumang nilikha dahil sa pagnanais na magkamit mula rito ng gantimpala o pagpapasalamat. Nagsabi ang Allah:

 

"Tunay ngang ukol sa Allah ang wagas na pagsamba.…" [Qur’an, 39:3]

 

At sinabi pa Niya:

 

"At walang iniutos sa kanila kundi sambahin nila ang Allah, habang wagas na inuukol sa Kanya ang pagsamba…" [Qur’an, 98:5]

 

Nasasaad naman sa Sahih al-Bukhari at Sahih Muslim, sa Hadith na isinalaysay ni 'Utban, na ang sabi ng Sugo , Peace and Blessings of Allah be upon him,: "At tunay na ang Allah ay nagkait nga sa Impiyerno ng sinumang nagpahayag ng La Ilaha Illallah, na naghahangad sa pamamagitan niyon ng ikinalulugod ng Allah."

 

 

7. Ang Pag-ibig

 

Ang tinutukoy rito ay ang pag-ibig sa dakilang Pahayag na ito, at sa ipinahihiwatig nito at sa hinihiling nito. Samakatuwid, iibigin ang Allah at ang Kanyang Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan, pangingibabawin ang pag-ibig sa Kanilang dalawa higit sa lahat ng pag-ibig, at gagampanan ang mga kundisyong hinihingi ng pag-ibig na ito at ang mga hinihiling na gagawin para rito. Iibigin ang Allah nang may kalakip na pagpipitagan, pagdakila, takot, at pag-asa. Iibigin ang iniibig ng Allah na mga pook gaya ng Makkah, Madinah, at mga Masjid—sa kabuuan; mga panahon na gaya ng buwan ng Ramadan, unang sampung araw sa buwan ng Dhul Hijjah at iba pa; mga persona na gaya ng mga propeta, mga sugo, mga anghel, mga matapat na tao, mga Shahid,(1) at mga matuwid na tao; mga gawaing panrelihiyon na gaya ng pagsasagawa Salah, pagbibigay ng Zakah, pag-aayuno, at pagsasagawa ng Hajj; mga salita na gaya ng pagbigkas ng Dhikr at pagbabasa ng Qur'an.

 

Kabilang din sa pag-ibig na ibigin ang mga iniibig ng Allah nang higit kaysa sa mga iniibig ng sarili, mga pinakaaasam-asam nito, at mga minimithi nito. Bahagi rin ng pag-ibig sa Allah na kasuklaman ang kinasusuklaman Niya: kasusuklaman ang mga walang pananampalataya, ang kawalang-pananampalataya, ang kasuwailan, at ang pagsuway. Nagsabi ang Allah:

 

"O mga sumampalataya, ang sinumang tatalikod sa inyo sa kanyang relihiyon, magdadala ang Allah ng mga taong Kanyang iibigin sila at kanilang iibigin Siya, na mga mapagpakumbaba sa mga Mananampalataya, mga mabagsik sa mga Tumatangging sumampalataya. Makikibaka sila sa landas ng Allah at hindi sila mangangamba sa paninisi ng naninisi. …" [Qur’an, 5:54]

 

(1) Martir o taong namatay na nakikipaglaban alang-alang sa Islam.

 

 

Ang Kahulugan ng Muhammad Rasْlullah

 

Ang Muhammad Rasْlullah (si Muhammad ay Sugo ng Allah) ay ang pagkilala sa salita at sa isip na siya ay Lingkod at Sugo ng Allah sa lahat ng tao, at ang pagkilos at paggawa ayon sa hinihiling ng pagkilalang ito, gaya ng pagtalima sa kanya sa anumang ipinag-utos niya, paniniwala sa anumang sinabi niya, pag-iwas sa anumang ipinagbawal niya at sinaway, at na hindi sasambahin ang Allah kung hindi ayon sa kanyang itinagubilin. Ang pagsaksi na si Muhammad ay Sugo ng Allah ay may dalawang Haligi o Batayan: Lingkod ng Allah at Sugo ng Allah. Ang dalawang ito ay humahadlang sa pagpapalabis at pagsasawalang-bahala sa karapatan niya. Siya ang Lingkod at ang Sugo ng Allah at siya ang pinakaganap na nilikha dahil sa dalawang marangal na katangiang ito. Ang kahulugan ng Lingkod dito ay ang mananambang alipin. Ibig sabihin: siya ay isang taong nilikha na nilikha mula sa kung saan nilikha ang mga tao; nangyayari sa kanya ang nangyayari sa kanila. Sinabi ng Allah:

 

"Sabihin mo: "Ako ay tao lamang na tulad ninyo.…" [Qur’an, 18:110]

 

At ang sabi pa Niya:

 

"Ang papuri ay ukol sa Allah na nagbaba sa Kanyang lingkod ng Aklat at hindi Niya ito nilagyan ng kabaluktutan." [Qur’an, 18:1]

 

Ang kahulugan naman ng Sugo ay ang isinugo sa lahat ng tao dala ang paanyaya sa pagsamba sa Allah, bilang tagapaghatid ng nakalulugod na balita at tagapagbabala. Sa pagsaksi sa kanya, Sumakanya nawa ang kapayapaan, sa pamamagitan ng dalawang katangiang ito (Lingkod at Sugo) ay nahahadlangan ang pagpapalabis at pagwawalang-bahala sa kanyang karapatan. Kaya nga lamang mayroong maraming nag-aangking kabilang diumano sa mga tagasunod niya na nagpapalabis at nagpapasobra kaugnay sa kanyang karapatan hanggang sa inangat na siya, mula sa antas ng pagiging mananamba, sa antas na pinag-uukulan ng pagsamba bukod pa sa Allah. Hinihingan siya ng saklolo bukod pa sa Allah. Hinihilingan siya ng bagay na walang may kakayahang magbigay kundi ang Allah, gaya ng pagtugon sa mga pangangailangan at pag-aalis ng mga kapighatian. May iba namang nagkakaila sa kanyang mensahe o nagsasawalang-bahala sa pagsunod sa kanya o sumasalig sa mga pahayag na sumasalungat sa mensaheng hinatid niya.

 

 

Mga Haligi ng Pananampalataya

 

Nalalaman natin, batay sa mga katibayan buhat sa Qur'an at Hadith, na ang mabuting mga gawa at mga salita ay nagkakaroon lamang ng kabuluhan at tinatanggap kapag nagmula sa wastong paniniwala. Samakatuwid, kung ang paniniwala ay hindi tama, mawawalan ng kabuluhan ang lahat ng mga gawa at salitang nagmula rito gaya ng sinabi ng Allah [Qur’an, 5:5]: "… At ang sinumang tumanggi sa Pananampalataya, nawalan na ng kabuluhan ang kanyang gawa at siya sa Kabilang-buhay ay kabilang sa mga talunan." at ng sabi pa Niya [Qur’an, 39:65]: "At talaga ngang naisiwalat sa iyo at sa mga nauna sa iyo na talaga namang kung nagtambal ka sa Allah ay talagang mawawalan nga ng kabuluhan ang iyong gawa at ikaw ay talagang mapabibilang nga sa mga talunan.…"

 

Ipinakikita ng Aklat ng Allah at ng Hadith ng Kanyang Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan, na ang wastong paniniwala ay mabubuod sa paniniwala:

 

1. Sa Allah,

2. Sa Kanyang mga anghel,

3. Sa Kanyang mga aklat,

4. Sa Kanyang mga sugo,

5. Sa Huling Araw, at

6. Sa Tadhana at Pagtatakda—ang mabuti at masama nito.

 

Ang anim na ito ang Saligan ng Wastong Paniniwala na ibinabang kasama ng mga ito ang Mahal na Aklat ng Allah at isinugong kasama ng mga ito ang Kanyang Sugo na si Muhammad, Sumakanya nawa ang kapayapaan. Tinatawag ang mga ito na mga Haligi ng pananampalataya.

 

1. Ang Paniniwala sa Allah

 

Bahagi ng pananampalataya sa Allah ay ang maniwala na Siya ang totoong Diyos na karapat-dapat sa Pagsamba at wala nang iba pa sapagkat Siya ang Tagapaglikha ng mga tao, ang Nagbibiyaya sa kanila, ang Nagtutustos sa mga pangangailangan nila, ang Nakaaalam ng kanilang inililihim at kanilang inihahayag, at ang May-kakayahang maggantimpala sa masunurin sa kanila at magparusa sa suwail sa kanila. Alang-alang sa Pagsambang ito ay nilikha ng Allah ang Jinni at ang Tao at ipinag-utos Niya iyon sa kanila, gaya ng sinabi Niya:

 

"At hindi Ko nilikha ang Jinni at ang Tao kung hindi upang sambahin nila Ako. Hindi Ako nagnanais buhat sa kanila ng panustos at hindi Ako nagnanais na pakainin nila Ako. Tunay na ang Allah ang Tagapagtustos, ang Nagtataglay ng matatag na lakas." [Qur’an, 51:56-58]

 

Isinugo ng Allah ang mga Sugo at ibinaba Niya ang mga Aklat upang ilahad ang katotohanang ito, upang anyayahan ang mga tao sa katotohanang ito at upang magbigay-babala laban sa anumang sumasalungat dito, gaya ng sinabi Niya:

 

"At talaga ngang nagpadala Kami sa bawat bansa ng sugo na nagsasabi: "Sambahin ninyo ang Allah at iwaksi ninyo ang diyus-diyusan."…" [Qur’an, 16:36]

 

Ang pinakadiwa ng Pagsamba na ito ay ang ilaan sa Allah ang lahat ng uri ng pagsambang isinasagawa ng tao gaya ng panalangin, pangamba, pag-asa, dasal, pag-aayuno, pag-aalay, pamamanata at iba pang mga uri ng pagsamba, sa paraang may pagpapakumbaba sa Kanya, may pag-asa at may takot, kalakip ang lubos na pag-ibig sa Kanya at pagpapakaaba sa kadakilaan Niya. Ang nakararaming bahagi ng Qur'an ay ibinaba dahil sa dakilang simulaing ito, gaya ng sabi Niya:

 

"…Samakatuwid sambahin mo ang Allah, habang wagas na inuukol sa Kanya ang pagsamba. Tunay ngang ukol sa Allah ang wagas na pagsamba.…" [Qur’an, 39:2-3]

 

At ng sabi pa Niya:

 

"At iniatas ng iyong Panginoon na wala na kayong sasambahin kundi Siya, …" [Qur’an, 17:23]

 

At ng sabi pa Niya:

 

"Kaya dumalangin kayo sa Allah, habang wagas na inuukol sa Kanya ang pagsamba, kahit pa man masuklam ang mga Tumatangging Sumampalataya." [Qur’an, 40:14]

 

 

Bahagi rin ng pananampalataya sa Allah ang maniwala sa lahat ng tungkulin at obligasyong ibinigay Niya sa kanyang mga lingkod gaya ng Limang Haligi ng Islam na isinasagawa nang hayagan. Ang mga ito ay ang sumusunod:

 

1.      Ang pagsaksi na walang totoong Diyos kundi ang Allah at si Muhammad ay Sugo ng Allah,

2.      Ang pagsasagawa ng Salah,

3.      Ang pagbibigay ng Zakah,

4.      Ang pag-aayuno sa buwan ng Ramadan, at

5.      Ang pagsasagawa ng Hajj sa Banal na Bahay ng Allah para sa sinumang may kakayahang makarating roon.

 

At iba pang mga tungkulin na nabanggit sa Shari'ah o Batas ng Islam. Ang pinakamahalaga at pinakadakila sa Limang Haliging ito ng Islam ay ang Shahadah o Pagsaksi na walang totoong Diyos kundi ang Allah at si Muhammad ay Sugo ng Allah.

 

Bahagi rin ng pananampalataya sa Allah ay ang maniwala na Siya ang Tagapaglikha ng mga nilalang, ang Tagapangasiwa ng kanilang mga kapakanan, at ang Tagapamahala sa kanila sa pamamagitan ng Kanyang kaalaman at Kanyang kapangyarihan ayon sa kung ano ang niloloob Niya; na Siya rin ang Nagmamay-ari ng Mundo at Kabilang-buhay, at ang Panginoon ng lahat ng mga nilalang—wala nang Tagapaglika bukod pa sa Kanya at wala nang Panginoon maliban pa sa Kanya; na Siya ay nagsugo ng mga sugo at nagpababa ng mga Banal na Aklat upang ituwid ang mga tao at anyayahan sila sa ikaliligtas nila at sa ikabubuti nila sa Mundo at sa Kabilang-buhay; na Siya ay walang katambal sa lahat ng mga nabanggit na iyon. Sinabi Niya:

 

"Ang Allah ay Tagapaglikha ng bawat bagay, at Siya ay Tagapangalaga ng bawat bagay." [Qur’an, 39:62]

 

Bahagi pa rin ng pananampalataya sa Allah ang maniwala sa Kanyang napakagagandang mga pangalan at Kanyang napakatataas na mga katangian na nasasaad sa Kanyang Mahal na Aklat at naisalaysay mula sa Kanyang mapagkakatiwalaang Sugo. Paniniwalaan ang mga ito nang walang Tahrif (pagpapalit ng kahulugan), walang Ta'til (pag-aalis ng kahulugan), walang Takyif (paglalarawan ng kahulugan), at walang Tamthil (paghahalintulad), kalakip ng paniniwala sa ipinahihiwatig ng mga ito na mga dakilang kahulugan na siyang mga 'paglalarawan' sa Allah. Kailangang 'ilarawan' Siya sa pamamagitan ng mga ito sa paraang naaangkop sa Kanya, nang hindi Siya iwinawangis sa Kanyang nilikha sa anuman sa Kanyang mga katangian, gaya ng sinabi Niya:

 

"…Walang anumang katulad sa Kanya. At Siya ang Nakaririnig, ang Nakakikita." [Qur’an, 42:11]

 

Napaloloob din sa pananampalataya sa Allah ang paniniwala na ang pananampalataya ay sa salita at sa gawa, nadadagdagan sa pamamagitan ng pagtalima at nababawasan sa pamamagitan ng pagsuway; at na hindi ipinahihintulot na paratangan na Kafir ang isa sa mga Muslim dahil sa nagawang anuman sa mga pagsuway na mababa sa Shirk at Kufr (Kawalang-pananampalataya), gaya ng pangangalunya, pagnanakaw, pakikinabang sa Riba,(1) pag-inom ng mga nakalalasing, pagsuway sa mga magulang, at iba pang mga malalaking kasalanan hangga't hindi naman itinuturing niyon na ipinahihintulot ang mga ito. Batay ito sa sabi ng Allah:

 

"Tunay na ang Allah ay hindi magpapatawad na tambalan Siya ngunit patatawarin Niya ang anumang iba pa roon, sa kaninumang loobin Niya. At ang sinumang nagtatambal sa Allah ay nakagawa na ng mabigat na kasalanan." [Qur’an, 4:48]

 

Bahagi ng pananampalataya sa Allah ang umibig dahil sa Allah at ang masuklam dahil rin sa Allah, ang pagkampi dahil sa Allah at ang pagkalaban dahil sa Allah. Iibigin at kakampihan ng Mananampalataya ang mga Mananampalataya, at kasusuklaman at kakalabanin ang mga Kafir na nasusuklam at kumakalaban sa Islam.

 

 

2. Ang Paniniwala sa mga Anghel

 

Naglalaman ang paniniwala sa mga anghel ng pinaniniwalaan sa kabuuan at pinaniniwalaan sa detalye. Naniniwala ang isang Muslim na ang Allah ay mayroong mga anghel na nilikha Niya at binigyan ng kalikasang tumalima sa Kanya. Sila ay maraming uri; mayroon sa kanila na mga itinalaga sa pagpasan ng Trono ng Allah, mayroon sa kanila na mga tagabantay ng Paraiso at Impiyerno, at mayroon sa kanilang mga itinalaga sa pagtatala ng mga gawa ng tao.

 

Pinaniniwalaan natin sa detalye ang mga anghel na binanggit mismo ng Allah at ng Kanyang Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan, ang mga pangalan, gaya nina Jibril, Mika'il, Malik na tagabantay ng Impiyerno, at Israfil na nakatalaga sa pag-ihip ng Tambuli. Ayon kay 'Aishah, Nawa’y kahabagan siya ng Allah, (2) ang Propeta, Sumakanya nawa ang kapayapaan, ay nagsabi: "Nilikha ang mga anghel mula sa liwanag, nilikha ang mga jinni mula sa apoy na walang usok, at nilikha si Adan ayon sa nailarawan (3) na sa inyo." Ang Hadith na ito ay itinala ng Imam Muslim.

 

------------------------

(1) Anumang patubo na nakukuha sa pautang, sa deposito sa bangko at iba pa.

(2) Nawa’y ang hapg ng Allah ay mapasakanya,: Radiyallahu 'Anhu para sa lalaki, Radiyallahu 'Anhu para sa babae, Radiyallahu 'Anhum para sa marami; ang ibig sabihin nito ay: Kalugdan siya (o sila) ng Allah. Ito ay panalanging binabanggit sa tuwing nababanggit ang pangalan o taguri ng kasamahan o asawa ng Propeta Muhammad, Sumakanya nawa ang kapayapaan.

(3) Nilikha si Adan mula sa alabok.

 

 

3. Ang Paniniwala sa mga Aklat

 

Kinakailangang maniwala sa kabuuan na ang Allah ay nagpababa ng mga banal na aklat sa Kanyang mga propeta at Kanyang mga sugo upang linawin ang Kanyang karapatan at upang mag-anyaya sa pagsamba sa Kanya lamang. Naniniwala tayo sa detalye sa mga aklat na binanggit mismo ng Allah ang mga pangalan gaya ng Tawrah, Zabor, Injil(1) at Qur'an.

 

Ang Qur'an ang pinakamainam sa lahat ng mga banal na Aklat at ang pangwakas sa lahat. Ito ang tagapangalaga sa mga naunang aklat at ang nagpapatotoo sa mga iyon. Ito ang kailangang sundin at isapatakaran ng sambayanang Muslim, kalakip ng mga Sunnah na napatotohanang mula sa Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan, sapagkat ipinadala ng Allah ang Kanyang Sugo na si Muhammad, Sumakanya nawa ang kapayapaan, bilang Sugo sa lahat ng jinnي at tao. Ibinaba Niya sa kanya ang Qur'an upang siyang humatol sa kanila at ginawa Niya ito na lunas sa mga puso, tagapagbigay-linaw sa bawat bagay, patnubay, at awa para sa mga nilalang, gaya ng sinabi Niya:

 

"At ito ay pinagpalang Aklat na Aming ibinaba, kaya sundin ninyo ito at mangilag kayong magkasala nang harinawa'y kaawaan kayo." [Qur’an, 6:155]

 

Sinabi pa Niya:

 

"…At ibinaba Namin sa iyo ang Aklat bilang tagapagbigay-linaw sa bawat bagay, patnubay, awa, at nakalulugod na balita para sa mga Muslim." [Qur’an, 16:89]

 

(1) Ang Tawrah, ang Zabor at ang Injil ay ang mga pangalan sa wikang Arabik ng mga orihinal na aklat na ipinahayag ng Diyos kina Propeta Moises, Propeta David at Propeta Hesus, Sumakanila ang Kapayapaan at Pagpapala ng Allah, alinsunod sa pagkakasunod-sunod. Ang Penatateuch sa Matandang Tipan ng Bibliya ng mga Kristiyano o ang Torah ng mga Hudyo, na sinasabing ipinahayag kay Moises; ang Salmo (Psalms) sa Matandang Tipan, na sinasabing ipinahayag ka David ngunit ayon naman sa ilang mga eskolar ng Bibliya ay hindi lamang si David ang sumulat; at ang Bagong Tipan sa kabuuan, ang mga Evangelio ayon kina Mateo, Marcos, Lucas at Juan, ang mga sulat ng Pablo at iba pang aklat sa Bagong Tipan; ang lahat ng mga ito ay hindi kinikilala ng Islam na siyang mga orihinal na aklat na ipinahayag ng Diyos kina Moises, David at Jesus.

 

 

4. Ang Paniniwala sa mga Sugo

 

Kinakailangang maniwala sa mga Sugo, sa kabuuan at sa detalye. Naniniwala tayo na ang Allah ay nagsugo sa Kanyang mga lingkod ng mga sugo bilang mga tagapaghatid ng nakalulugod na balita, mga tagapagbabala, at mga tagapag-anyaya sa katotohanan. Ang sinumang tumugon sa kanila ay magtatamo ng kaligtasan at ang sinumang sumalungat sa kanila ay masasadlak sa kabiguan at pagsisisi. Ang pangwakas at pinakamainam sa lahat ng mga Sugo ay ang ating Propeta na si Muhammad, Sumakanya nawa ang kapayapaan, gaya ng sinabi ng Allah:

 

"At talaga ngang nagsugo Kami sa bawat kalipunan ng sugo na nagsasabi: "Sambahin ninyo ang Allah at iwaksi ninyo ang diyus-diyusan."…" [Qur’an, 16:36]

 

Nagsabi pa Siya:

 

”Si Muhammad ay hindi ama ng sinuman sa inyong mga kalalakihan, subalit siya ang Sugo ng Allah at ang pangwakas sa mga Propeta.…" [Qur’an, 33:40]

 

Ang sinuman sa kanila na binanggit ng Allah ang pangalan o napatunayang binanggit ng Sugo ng Allah, Sumakanya nawa ang kapayapaan, ang pangalan ay paniniwalaan natin sa detalye at nang tiyakan, tulad nina Noah, Hawd, Salih, Abraham at iba pa —ang pinakamainam na pagpapala at pinakadalisay na pagbati ay makamit nilang lahat at ng ating Propeta.

 

 

5. Ang Paniniwala sa Huling Araw

 

Napapaloob dito ang paniniwala sa lahat ng ipinabatid ng Allah at ng Kanyang Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan, tungkol sa mga mangyayari pagkatapos ng kamatayan, gaya ng pagsubok na daranasin ng patay sa loob ng libingan, at pagdurusa o ginhawang daranasin nito sa libingan; at sa mga masasaksihan sa Araw ng Pagkabuhay, gaya ng mga kahila-hilakbot na mga bagay, mga paghihirap, pagtawid sa Sirat,(1) pagtitimbangan ng mga nagawa, pagtutuos, paggagantimpala, at pagbubuklat ng mga talaan ng mga mabuti't masamang gawa sa harap ng mga tao: mayroon sa kanilang kukunin ang kanyang talaan sa pamamagitan ng kanang kamay o kaliwang kamay o hindi kaya'y kukunin mula sa likuran.

 

Napapaloob din doon ang paniniwala sa Hawd (2) na inuman para sa ating Propeta na si Muhammad, Sumakanya nawa ang kapayapaan, ang paniniwala sa Paraiso at Impiyerno, ang pagkakita ng mga Mananampalataya sa kanilang Panginoon, ang pakikipag-usap Niya sa kanila, at iba pang mga nasasaad sa Qur'an at mga Hadith na tunay na nagmula sa Sugo ng Allah, Sumakanya nawa ang kapayapaan. Kinakailangang sampalatayaan at paniwalaan ang lahat ng mga iyon sa paraang ipinaliwanag ng Allah at ng Kanyang Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan.

 

--------------------

(1)   Ang Sirat ay daang manipis pa sa buhok at matalas pa sa espada na itatayo sa ibabaw ng impiyerno. Dadaan  dito ang mga tao.

(2)  Ang Hawd ay ang lawa ng Propeta, Sumakanya nawa ang kapayapaan, kapag ininuman ng kanyang mga tagasunod, sila ay hindi na mauuhaw magpakailan man.

 

 

6. Ang Paniniwala sa Tadhana at Pagtatakda

 

Ang paniniwala rito ay naglalaman ng apat na sangkap:

 

1. Ang Kaalaman. Na alam ng Allah ang anumang nangyari, ang anumang nangyayari at ang anumang mangyayari. Alam Niya ang mga kalagayan ng Kanyang mga lingkod, ang mga makakamit na biyaya nila, ang mga taning ng kanilang buhay, ang kanilang mga gawa, at ang iba pang mga may kaugnayan sa kanila: walang nakalingid sa Kanya na anuman mula sa mga iyon, gaya ng sinabi Niya:

 

"…Tunay na ang Allah sa bawat bagay ay Nakaaalam." [Qur’an, 8:75]

 

2. Ang Pagsulat. Ipinasulat ng Allah ang lahat ng itinakda at itinadhana Niyang mangyari, gaya nga ng sinabi Niya:

 

"…At ang lahat ay itinala Namin sa aklat na naglilinaw." [Qur’an, 36:12]

 

3. Ang Kalooban. Maniniwala sa nangingibabaw na kalooban ng Allah: ang anumang niloob Niya ay mangyayari at ang anumang hindi Niya niloob ay hindi mangyayari, gaya nga ng sinabi Niya:

 

"Ganyan ang Allah, ginagawa Niya ang anumang niloloob Niya." [Qur’an, 3:40]

 

4. Ang Paglikha. Nilikha Niya ang lahat ng mga umiiral; wala nang tagapaglikha na iba pa sa Kanya at wala nang Panginoon maliban pa sa Kanya, gaya ng sinabi Niya:

 

"Iyan ang Allah, ang inyong Panginoon: walang Diyos kundi Siya, ang Tagapaglikha ng bawat bagay; kaya sambahin ninyo Siya, at Siya ang Tagapangalaga ng bawat bagay." [Qur’an, 6:102]

 

 

Ang mga Nakalalabag sa Islam

 

Maaaring matalikod ang isang Muslim sa kanyang Relihiyon sa pamamagitan ng maraming uri ng mga bagay na Nakalalabag sa Islam. Kabilang sa pinakamapanganib at pinakamadalas na mangyari sa mga ito ay ang sampung ito:

 

1. Ang Shirk o Pagtatambal sa Allah. Nagsabi Siya:

 

"…Tunay na ang sinumang magtambal sa Allah ay ipinagkait na ng Allah sa kanya ang Paraiso at ang magiging tuluyan niya ay ang Impiyerno. At mawawalan ang mga Lumalabag sa katarungan ng mga tagatulong." [Qur’an, 5:72]

 

Kabilang din sa Shirk ang pananalangin sa mga patay na, ang pagpapasaklolo sa kanila, ang pamamanata sa kanila, at ang pag-aalay sa kanila.

 

2. Ang gumagawa ng mga tagapagitna (intermediary) sa pagitan niya at ng Allah—pinananalanginan ang mga ito, hinihilingan ang mga ito ng Pamamagitan (intercession) at inaasahan ang mga ito—ay naging Kafir na.

 

3. Ang hindi nagturing na mga Kafir ang mga Mushrik o nag-alinlangan sa pagiging Kafir nila o nagtuturing na tama ang kanilang paniniwala ay naging Kafir na.

 

4. Ang naniwala na ang patnubay ng iba pa sa Propeta , Sumakanya nwa ang kapayapaan, ay higit na perpekto kaysa sa patnubay nito, o ang hatol ng iba pa rito ay higit na magaling kaysa sa hatol nito, siya ay isa nang Kafir. Iyan ay katulad ng naniniwala na ang mga patakaran at ang mga batas na ginawa ng mga tao ay mainam pa kaysa sa Batas ng Islam, o na ang patakaran ng Islam ay hindi naaangkop na ipatupad sa panahon ngayon, o na ito ang isang dahilan ng di-pagsulong ng mga Muslim, o na lilimitihan na lamang ang Islam sa ugnayan sa pagitan ng tao at kanyang Panginoon at hindi na ito manghihimasok pa sa ibang mga aspeto ng buhay, o na naniniwalang ang pagpapatupad sa patakaran ng Allah kaugnay sa pagpuputol ng kamay ng magnanakaw o pagbabato sa mangangalunyang may-asawa o dating may-asawa ay hindi nababagay sa panahon ngayon.

 

Napapaloob din dito ang paniniwalang ipinahihintulot na humatol nang hindi ayon sa Batas ng Allah kaugnay sa mga Mu'amalah(1) o kaugnay sa pagpataw ng mga kaparusahan at iba pa, kahit pa man hindi maniwalang iyon ay mainam pa kaysa sa Batas ng Islam sapagkat sa pamamagitan niyon ay itinuring nang ipinahihintulot ang ipinagbawal ng Allah. Ang bawat isang nagtuturing na ipinahihintulot ang ipinagbawal ng Allah, siya ay isang Kafir.

 

(1) Ang Mu'amalah ay ang anumang gawaing ginagawa ng mga tao sa pagitan nila tulad halimbawa ng pagtitinda at pagbili, pangungutang at pagpapautang, paghingi at pagbibigay, pagpapamana at pagmamana at iba pang mga tulad nito.

 

5. Ang nasusuklam sa anuman sa katuruang ihinatid ng Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan, kahit pa man ginagampanan niya ito, ay naging Kafir na. Nagsabi ang Allah:

 

"Iyan ay sapagkat sila ay nasuklam sa ibinaba ng Allah kaya naman pinawalang-kabuluhan Niya ang kanilang mga gawa." [Qur’an, 47:9]

 

6. Ang nangungutya sa anuman sa Relihiyon ng Sugo, Sumakanya nawa ang kapayapaan o sa gantimpala o sa kaparusahan nito ay naging Kafir na. Nagsabi ang Allah:

 

"…Sabihin mo: "Ang Allah, sa Kanyang mga Kapahayagan, at sa Kanyang Sugo ba kayo nangungutya? Huwag na kayong magdahilan; tumalikod na kayo sa pananampalataya pagkatapos ng pananampalataya ninyo.…" [Qur’an, 9:65-66]

 

7. Ang Panggagaway (1) Ang nagasasagawa nito o tumatangkilik dito ay naging Kafir na. Sinabi ng Allah:

 

"…Ngunit hindi nagtuturo ang dalawang ito sa sinuman hangga't hindi sinasabi ng mga ito: "Kami ay tukso lamang, kaya huwag kang tumalikod sa pananampalataya."…" [Qur’an, 2:102]

 

8. Ang pagkampi at ang pakikipagtulungan sa mga Mushrik laban sa kapwa mga Muslim. Nagsabi ang Allah:

 

"…At ang sinuman sa inyong gagawing tagatangkilik sila, tunay na siya ay kabilang na sa kanila. Tunay na ang Allah ay hindi nagpapatnubay sa mga taong Lumalabag sa katarungan." [Qur’an, 5:51]

 

9. Ang naniniwala na may mga tao na maaaring hindi masaklawan ng Batas na ipinahayag kay Muhammad, Sumakanya naw ang kapayapaan, siya ay Kafir na sapagkat ang sabi ng Allah:

 

"At ang sinumang maghahangad ng iba pa sa Islam bilang relihiyon, hindi matatanggap iyon sa kanya; at siya sa Kabilang-buhay ay mapabibilang sa mga talunan." [Qur’an, 3:85]

 

Hindi pinahihintulutan ang sinumang inabot ng mensahe ng Propeta Muhammad, Sumakanya nawa ang kapayapaan, na sumunod sa batas ng iba pa sa kanya o maniwalang ang kaligtasan ay nasa pagsunod sa pamamaraan na iba pa sa kanyang pamamaraan.

 

(1) Ang panggagaway o Sihr sa wikang Arabe ay ang anumang gawaing gumagamit ng karunungang itim o nagpapatulong sa mga jinni o mga masamang espiritu o mga maligno. Ang mga taong maituturing na nagsasagawa ng panggagaway ay ang mahikero, albularyo, mangkukulam, faithhealer, mangagayuma, manghuhula, at iba pang maituturing na kabilang sa kanila. Subalit hindi lahat ng taong nag-aangkin o tinataguriang mahikero o albularyo o manghuhula ay mga tunay na manggagaway dahil ang iba sa kanila ay wala naman talagang kapangyarihang manggaway; nanunuba lamang sila ng mga uto-uto.

 

10. Ang pag-ayaw sa Relihiyon ng Allah (Islam): hindi pinag-aaralan ito at hindi kumikilos ayon sa mga katuruan nito sapagkat ang sabi ng Allah:

 

"At sino pa ang higit na lumalabag sa katarungan kaysa kanya na pinaalalahanan na hinggil sa mga kapahayagan ng kanyang Panginoon at pagkatapos ay inayawan pa niya ang mga ito? Tunay na Kami, sa mga sumasalansang, ay maghihiganti." [Qur’an, 32:22]

 

Iyan ay sa pamamagitan ng pag-ayaw na matutunan ang pangunahing katuruan ng Islam na sa pamamagitan nito ang tao ay nagiging Muslim. Hindi ibig sabihin nito na obligadaong pag-aralan ang lahat ng detalye ng Islam.

 

Walang pinagkaiba sa lahat ng mga Nakalalabag na ito sa pagitan ng taong seryoso o di-seryoso o nagbibiro, maliban na lamang sa napilitan sapagkat wala siyang pananagutan sa ganitong kalagayan.

 

 

1
1385
تعليقات (0)